Şu anki muhakeme yeteneğimle bu hikayeden Atatürk’ün  çocukluğunda bile özgür ruhlu, olgun karakterli, liderlik vasfına sahip, yenilmez bir savaşçı edasında Türk’ün boynunu hiçbir zaman eğdirmeyecek kadar özgüvenli , özgürlük ve bağımsızlık yanlısı, başı dik biri olduğu sonucunu çıkarabiliyorum.

Ama ilkokul 2. sınıftayken öğretmen test yapmak yerine bu sefer enterasan birşeyler deneyeyim diyerek “okuduğunuz bu hikayeden çıkardığınız anlam ve sonuçları irdeleyiniz“ diye bir yazılı sorusu sorsaydı, muhtemelen şunları yazardım:

1- Mustafa mızıkçının önde gidenidir. Bizim sınıfta olsaydı oyuna almaz dışlardık, muhtemelen tek başına dolanırdı. Uzun eşekte de anca yastık olurdu.

2-Mustafa’nın 7 yaşındayken birinin önünde eğilmeyi aşağılanmak olarak algılaması biraz tuhaf ve aşağılık kompleksi gibi görünse de yine de tercihini saygıyla karşılarım. Ama madem birinin önünde eğilmek iyi bir davranış biçimi değil, sen niye eğilmiş başkalarının sırtından atlıyorsun?  Mustafa, kendisine yapılmasını istemediği şeyleri başkasına yapan, insanları ezmekten hoşlanan bir adam olabilir, uzak durmak lazım.

3- Mustafa henüz 7 yaşında olmasına rağmen, yaptığı mızıkçılık sonrasında ben eğilmem kardeşim diye artistik havalarda cevaplar veriyor, biraz gıcık  ve sınıfın kabadayısı geçinmeye çalışan biri olabilir, okul çıkışında tokat manyağı yapmakta fayda var.

4- Henüz 2. sınıf olduğumdan sosyal psikoloji falan görmedim ama bu hikayeden illa bir liderlik vasfı çıkarmamız gerekiyorsa bu davranış biçimi ancak diktatör bir liderin vasfı olabilir diye düşünüyorum. Sanki sınıfta herkesin sırtına binip kendisi eğilmeyen gıcık çocuğu okul çıkışında tokat manyağı yapmak için sınıfı örgütleyen ve sırtına binilenlerin haklı mücadelesini yapan çocuk daha bir lider göründü gözüme..

5- Lan beynimle ne alıp veremediğiniz var, daha ikinci sınıfım şimdiden bulandı yok şemsipaşa ilkokulu, yok mısır tarlasında karga kovalayan sarı saçlı mavi gözlü yenilmez lider. çocuğum lan ben, teneffüste bahçede birdir bir oynıcaktık onun da içine ettiniz..

(Bu yazıyı eleştirenlerin ilkokul 2. sınıftaki halimi kendilerine muhatap aldıklarını düşünüp mutlu olucam:)

Ama karşısında ukala bir adamla içiyorsa (hiç çekilmez muhabbeti) abi bu kıtaların isimleri antik yunandan bile öncesine dayanır. Sami dilinde Aşui (Asu) güneşin doğduğu taraf, Ereb de güneşin battığı taraf manasına geliyordu. Fenikelilerden sonra Yunan ada sakinleri de bu kelimelerden türeterek Ege Denizi’ne göre güneşin doğduğu tarafa Asia, battığı tarafa da Evrope demişler. Tüm bu kıtalararası ayrım bu önümüzdeki adalardan başlar, boğazdan geçip karadenize kadar böyle gider diye muhabbeti kitler.

İzmir, Türkiye’nin batısı olabilir ama Ege Denizi’ne göre doğudur. Bundan dolayı da Yunanca Doğu anlamına gelen Anatole kelimesinden türeterek Anatolia (Doğu Diyarı) demişler bu tarafa. Türkler’e Anadolu’nun kapısı açılmasından yaklaşık 6 yüzyıl önce, anatoli, anadoli, anatolikon gibi isimlerle anılıyormuş burası. Hatta Anadolu’nun doğu sınırları hep Fırat nehri olarak kabul edilmiş tarih boyunca, (Malum Fırat’la Dicle arası da Mezopotamya oluyor) ama Cumhuriyetten sonra toptan olduğu gibi Anatolika diyelim madem buralara demişler.

Pekiii,

Cilalı taş devrinden itibaren dolusuyla uygarlığa evsahipliği yapmış bu rum diyarı nam-ı diğer AsyaMinör’ün adı, Türkiye’de ilk Anadolu Lisesi açılmasından 1295 yıl, TRT’de Anadolu’dan Görünüm diye abidik bir program çekilmesinden 1308 sene öncesinden beri hali hazırda Anadolu olarak anılmakta ise;

Niyeeee,

Sosyal Bilgiler 4. sınıf Türkçe ders kitabındaki okuma parçasında Anadolu ismi; ‘kıtlık zamanında savaştan dönen yorgun Türk askerlerinin susuzluğunu bir bakraç ayranla gideren, doldurun taslarınızı gazilerim diyen cömert teyzeye, askerlerin Ana Dolu Ana Dolu diye seslenmesiyle ortaya çıkmıştır’ denilerek körpe beyinler saçma sapan bilgilerle doldurulup sulandırılır?

Açıkçası bu hikaye 9 yaşımda okuduğumda bile anlamsız gelmişti. Şehitlerimizin kanlarına yansıyan hilal ve yıldızdan doğan anlı şanlı al bayrağımız bile daha gerçekçiydi bu efsaneye göre. Taa ki 2011 yılında Kızılcahamam’daki Taşlıca Köyü Güzelleştirme ve Kalkındırma Derneği ile tanışıklığıma kadar…

Önce bu efsaneleriyle ünlü, binlerce yerli turisti beldesine çeken Taşlıca Köyü’ndeki Kırmızı Ebe’nin Ana Dolu hikayesinin dayanağına bakayım dedim, herhangi bir kaynak yok ama köy halkının ağzından asırlardır kuşaktan kuşağa anlatılarak gelen menkıbelere dayanıyormuş.

Daha öncelerden part-time iş olarak; hiçbir atraksiyonu olmayan, birbirinden farksız Anadolu köy ve beldelerine ürettikleri ürüne göre geleneksel maydanoz festivali, uluslar arası doğal keçi boynuzu şenliği şeklinde organizasyonlar, köyden alınırsa taze ve doğaldır/organiktir diye satılan (amcaların gramlarla koyulması gereken ilaçları avuç avuç attıkları) meyve sebzeler satılsın diye kültür evleri, mesire alanları projeleri yapmışlığım vardı. Ama canı sıkılan köylerdeki belde belediyeleri, muhtarlar ve köy kalkındırma derneklerinin talepleri doğrultusunda Taşlıca Köyü’nü gördükten sonra ben de hizmet sektöründe işleri bir nebze ilerlettim.

Artık köylere turist çekmek için, makul ücretlere talep ettikleri her konuda efsane, isterlerse batı isterlerse doğu orijinli mitolojik hikaye, konulu(!) menkıbe, en az 10.000 turist çekme garantili erenli, evliyalı korkulu müjdeli mucizeli hikayeler, birbirinden orijinal hurafeler, altın gömülü defineler, ziyaret edildiğinde romatizma ve astıma iyi gelen mağaralar, kısırlığa %100 çözüm türbeler yılların güvencesi ve deneyimiyle itinayla hazırlanmaktadır. Müşterilerimizin talepleri doğrultusunda köy girişlerine anahtar teslim dilek ağacı, mezar taşı, şekilli kaya, dipsiz hikayeli kuyu, tarihi sütun yerleştirilir.

Sizin köyünüzün geçmişte hiç başarısı, kahramanlığı falan yok mu? Hiç sorun değil, Türk’ün gücünü gösterir savaş hikayelerimizi alanlara yanında köyevinde sergileyebileceğiniz şarapnel parçası, süngü top tüfek de hediye ediyoruz.

Bu da Kırmızı Ebe’nin askerlere ayran dağıtırken kullandığı taşmış.

Kaşar kelimesi de Yahudi inancına göre dinen yenilmesi uygun gıdalar anlamına gelen ibranice ‘Kaşer’ kelimesinden türeyerek, yenilmesinde sakınca olmayan peynir anlamına geldiğine göre bu Karsak Boyu Türkleri Kars’ta durduk yere nasıl oldu da tekerlek kaşarı, İsviçre’nin Gruyere Kasabası’ndan adını alan Gravyer Peyniri keşfetti diye merak ederseniz aşağıya yazdım bişeyler. (bana ne kardeşim tarihinden bana eski kaşardan bahset diyenler için; abi çarşıda halit paşa caddesi’nde Büyük Zavotlar var, ordan alıyosun en iyi peyniri, entelektüeller bunu şarapla yiyorlar ama aslında tam bir rakı mezesi. yazının bundan sonraki kısmının pek eski kaşarla alakası yok, afiyet ziyade olsun sana..)

1700’lü yıllarda Çarlık Rusya zamanında Büyük Petro kılık kıyafet ve benzeri birçok alanda ıslahatlar yapar. (detayı için bakınız.) Saratof civarlarında saç sakal bırakmayı seven bir topluluk bu ıslahatlardan pek hoşlanmasa da bir süre idare ederler. Petro bundan sonra haftada en fazla iki gün süt içilecek kuralı da getirince bu topluluk daha fazla dayanamayıp iyice abarttınız artık olur mu öyle şey biz sütümüzü her gün içeriz diye şiddetle karşı çıkarlar ve isyan ederler. Böylece Rusça süt anlamına gelen Moloko’dan türeyerek Molakanlar (Süt içenler) denilen bir Ortodoks tarikatı ortaya çıkar.

Malakanlar, haç gibi ikonları insanoğlunun abartısı olarak görürler ve şekilciliğe karşı çıkarlar. Zaten rahip papaz gibi bir ruhban sınıfının olmadığı eşitlikçi, savaş karşıtı, barışçıl bir toplumdur bunlar. İnançları gereği tanrı tüm savaşçıların elindeki silahları yere düşürmüştür, bundan dolayı ellerine kesinlikle silah almazlar, askerliği insanların zalimliği olarak görür ve askerlik yapmayı topluluk olarak reddederler. Haliyle dönemin Rusya’sında pek sevilmez bu adamlar, işkence ve ızdıraplara maruz kalır. Bu adamcağızlar 18. yy.da topluca Transkafkasya’ya sürgüne gönderilir. Orda da rahat bırakılmayınca bir kısmı özgürlükler ülkesi Amerika, Kanada ve Avustralya’ya göç eder, gidemeyen büyük grup da meşhur 93 Harbi sonrasında 1877’de Kars’ın Arpaçay ilçesine yerleştirilir. (Kars o zamanlar Rus toprağı tabi)

Ziraat, ekme, biçme, değirmencilik, hayvancılık, arıcılık ve peynircilik alanında son derece ileri bir toplum olan bu Süt İçenler tarikatı; barışçı, yardımlaşma ve paylaşımı seven, dürüst, güvenilir ve güleryüzlü yapılarıyla Kars’ta çok sevilen bir topluluk olurlar. Çalışkan bir topluluk olan Malakanlar sermaye birikimi gibi ticari kaygı olmadan sürekli üreten ve ürettiğini eşit olarak paylaşan, sınıfsal farkları olmayan, hatta kadın-erkek eşitliğinin hem evde hem de tarlada hüküm sürdüğü bir toplumdur. Doğayla barışık, çevreci bir yaşam tarzı benimseyen Malakanlar, yaşadıkları köyleri yeşertmişler, Kars’a baharı getirmişlerdir. (Kızlarının güzel olduğunu da söylemeye gerek yok tabi) Bulundukları coğrafyadaki toprakları patates, ayçiçeği, lahana gibi belli başlı ürünlerle ilk kez tanıştıran Malakanlar, bildikleri tüm ileri ziraat tekniklerini komşu köylerle paylaşmış, peynirciliği öğretmiş, kovanlarını paylaşarak arıcılığa özendirmişlerdir. Değirmenden elektrik üretmeyi de hayvanlardan sabun yapmayı da, semaver kültürünü de Malakanlar öğretmiştir.

Tamam peynirin olayını anladım, peki bu adamlar madem bu kadar sevilen bir topluluktu nereye kayboldular? diye sorarsanız; (ne soracam kardeşim, ben gravyerin kilosu kaça diye bakmıştım bu sayfaya diyenlere; gerçek (hilesiz) gravyer seçerken delikleri büyük ve aynı zamanda gözenekleri aynı hizada düzenli olanları seçiyosunuz)

Bolşevik Devrimi Sonrasında Kars 1917’de Türkiye topraklarına geçer. Kazım Karabekir biraz dolanır buralarda ve bunların çevreci, savaş karşıtı, paylaşımcı karakterlerine gıcık olur, bunların komünist olmasından şüphelenir. Gayrimüslimlerin askerlik yapması gibi bir gelenek olmasa da, ordu millet anlayışıyla savaşçı bir toplum olmakla övünen, dünyayı darül-harp olarak gören, her doğan çocuğun asker doğduğu bir coğrafyada şiddete karşı vicdani redçi bir topluluk olmak pek kolay değildir. Nitekim Malakan erkeklerinin 20 Ocak 1921’e kadar Türkiye’yi terk etmemesi durumunda toplu olarak askere alınacağı yönünde TBMM’den kanun çıkar ve Malakanlara gidin buradan emri gelir. Bırakın silah tutmayı, tarla sürdükleri arabalarının silah naklinde kullanılmasına bile karşı çıkan Malakanların barışçı felsefesi bu topraklarda o zamanlarda pek anlaşılamamıştır. (Allahtan aradan 90 yıl geçti de toplum vicdani red felsefesini anlayabildi artık’) Malakanlara yönelik sistematik baskılar artar, köylerine, tarlalarına ve mallarına el koyulur, eziyet, baskı ve yaptırımlar başlar. Bu trajediye dayanamayan 20.000’den fazla Malakan 1922 yılında komşularının hüzünlü vedalarıyla gitmek istemedikleri bu topraklardan geri dönme hayaliyle ayrılmışlardır.

Tabiî ki tekrar geri dönememişler, hatta Türkiye’de son kalan 1500 Malakan da çaresiz bir şekilde 1962 yılında komşularına tekrar geri dönme sözü vererek sabah 07.10’da Kars-Tiflis trenine binerek sessiz sedasız SSCB’ye gitmiştir. Giderken bir çoğu mal varlıklarını satmamış, tekrar geri dönecekleri umuduyla ödünç bırakarak ayrılmıştır. Kars’ta kalan son Malakan Vasili Dölemenci de 2007’de hayatını kaybetmiş ve bu topluluk bu topraklarda hiç yaşamamış gibi unutulmuş ya da unutturulmuştur. Benim en son bildiğim bu adamların mezar taşlarından duvar yapıyorlardı.

(Ben peyniri okucaktım, bana vicdani red kakaladın diyenler için en kısa zamanda hakiki kars peyniri yazısı gelecek)

Hatta birileri abi Mısır’da gördüğün en ilginç şey neydi diye sorsaydı;  piramitler, sphenx, mumyalar, nil, kızıldeniz’deki tropik balıklar falan hep ilginçti ama gördüğüm en enterasan şey çölün ortasında gitmek zorunda kaldığım bu tuvaletti, senelerden 2005 diye başlardım yine anlatmaya..

Size naçizane tavsiyem, Sharm-El Sheikh’te bir konferansa gitmek için davet alıp, Sharm’a uçuş bulamadıysanız; ‘nolcak canım, gideriz Kahire’ye atlarız otogarından otobüse, 9 saate otelimizdeyiz, hayatımız zaten pamukkale turizm otobüslerinde geçiyor ne farkı olcak ki hem pencereden etrafa baka baka gideriz’ diye kendinizi kandırmayın. (Yolculuğun %90′ının Sina Çölü’nde geçtiği yolculukta etrafta ne görülecekse:)

Öncelikle ortalıkta bir terminal yok. Kahire’nin turistik bölümünü aşıp gerçek mısırlıların yaşadığı reel bölümde pek tekin olmayan köy garajı şeklinde biyerden otobüse biniyorsunuz.  Tüm kir pas ve pisliğin çekyatın altına ittirilerek temizlik yapılan öğrenci evi modunda, Kahire’de turistlerin görmek istemediği ne varsa billboardların arkasına gizlemişler. Otobüs olarak bizim eski tip şehir içi belediye otobüslerinden bi tanesi (tahta koltuklu), yol arkadaşı  olarak da ayakta yolcular, kafeste tavuklar ve çuvallar eşlik ediyor.

Haa tabi bu seyahati Sharm-El Sheikh’te 117 kişinin öldüğü islami terör intihar bombaları ve patlatılan turist otobüsü akabinde yapıyorsanız her 100 Km.’de bir bavuldaki donlarınıza kadar karıştırıldığı güvenlik kontrolleri ve askeri aramalardan geçiyorsunuz. Haliyle de yolculuk biraz uzun sürüyor. Çölde dümdüz yolda otobüs kullanmaktan sıkılmış ve ara ara uyuklayan şoföre kardeşim! (mısır aksanıyla My Brazır)  dinlenme tesisi yok mudur bu çölde hela?100 numara? memişhane? ayakyolu, kenef? ürid devretülmiyah avrat  (yol arkadaşıma tuvalet lazım) diyerekten sonunda benzin istasyonuna benzer bir yerde duruyoruz.

Kokuyu takip ederek arkada tuvalete benzer yeri buluyoruz. (Lütfen b.ktan bişeyler okumaktan hoşlanmayanlar, iğrenenler, böğürenler, ıyğğğ diyenler devamını okumasın) Güzel Türkçemizde B.k kelimesini ikame edecek başka bir kelime de bulamadığım için (kaka fazla çocuksu, dışkı fazla bilimsel, büyük abdest de benim için fazla dindar kaldı) izninizle b.kum gibi bişey anlatıcam.

Girdiğim tuvalette 2 fiyat tarifesi görünce Türk filmlerinden bildiğim büyük küçük olayı burda hala devam mı ediyor diye heycanlansam da sonradan 2 Mısır Paund’unun bakımlı tuvalet, 1 paund’un da bakımsız tuvalet ücreti olduğunu anlıyorum.  (Bakımlı tuvalette su var, haliyle 1 litre suyun 1 litre benzinden pahalı olduğu bi yerde, sulu tuvalet daha pahalı olcak tabi) Paraya kıyıp bakımlı tuvaleti seçiyorum veeee ömrü hayatımda karşılaştığım en boktan tuvaletle karşılaşıyorum. Ahaa yanlış kapıya girdim, ben bakımlı tuvalete gircektim falan diye söylenirken, girdiğim tuvaletin bakımlı olan olduğunu idrak ediyor ve hızla mekandan uzaklaşıyorum..

İşte o anda araştırıcı bir kişi olarak bende bir merak duygusu oluşuyor. Bakımlısı buysa bakımsızının nasıl birşey olabileceğine beynimin kullanabildiğim yüzdesi ve hayalgücüm imkan vermiyor. Güzel Türkçemizde “Ne Bakıyosun Kardeşim B.k mu Var?’ diye bir söz öbeği olduğuna göre, bizler b.ka bakan bir milletiz demek ki, ben de gidip bakacam, müze gezmek de biyere kadar, ne b.k varsa görecem diye kendimi gaza getiriyorum..

Yavaşça ucuz tuvaletin kapısını aralıyorum, ve takriben 1,5 saniye görmeye tahammül edebildiğim, hayatım boyunca gözümden gitmeyecek, aklımdan bir türlü atamadığım, muhtemelen psikolojimi bozan ve umarsız ve geniş bir adam olmama yol açan  manzarayla karşılaşıyor ve hızla kusmak için bakımlı tuvalete doğru koşuyorum.

Ancak gördüğüm bu manzara, newton’un başına düşen elma misali, sosyal araştırmacı bilimadamı olan bende de şimşekler çakmasına yol açıyor ve kafamdaki teorileri ispatlamamı sağlıyor:

1- Bundan 4500 yıl önce aynı topraklarda yaşayan firavun cemaati kesinlikle bu araplardan daha güzel, hijyenik ve konforlu bir yaşam sürmüş. Demek ki arada birşeyler olmuş buralarda.

2- Piramitleri kesinlikle uzaylılar yapmış.

Çünkü dünyada en gelişmiş toplumlar bile hala tek düzlemde tuvalet kullanırken (tabanda klozet ve delik) bu ilkel adamların kendi başlarına 3 boyutlu tuvalet teknolojisine geçmiş olması mümkün değil. (3 boyutlu tuvalet nedir derseniz, tuvaleti bir dikdörtgenler prizması olarak düşünürseniz sadece taban değil, yan yüzeylerin de nasıl olduğunu bilmediğim şekilde kullanabildiği, tavan hariç her yerin tuvalet olabildiği deliksiz bir alan.

Arkeolog ya da shitolojist (bokolog) değilim, ama bakımsız tuvaletin ortasında piramit şeklinde yükselen yapıyı trigonometri bilmeyen bir toplumun uzun süreler boyunca imece usulüyle yapması mümkün değil.  Yapının farklı katmanlardan oluşması yaşı hakkında ipucu veriyor ve katmanların farklı renk, yoğunluk, boyut ve kıvamda olması bu yapının bilinçaltındaki ortak bir amaç için farklı grup ve kabilelerin işbirliğiyle yapıldığını ortaya koyuyor. Günümüzde bile b.k piramitinin tepesine son noktayı koyan kişinin bunu hangi teknolojiyle nasıl becerebildiği çözülemiyor.

bi b.ka benzemedi bu yazı ya habibi..

Pakistan’lı genç, akıllı ve parlak bir öğrenci olan Abdülkadir Han, Hamidiye Lisesi’ni bitirdikten sonra Karaçi Üniversitesi’nde fizik okur. Sonra Avrupa’dan bursu kapar, metalurji eğitimi almak üzere Almanya’ya gider. Belçika’da nükleer enerji alanında doktorasını yaparken Güney Afrika kökenli Hollanda’lı bir kıza aşık olur ve Amsterdam’a yerleşir. Hatun ayağına Hollanda’ya yerleştik, bari burda bir işte çalışalım derken kendisini çok uluslu konsorsiyum olan URENCO’da nükleer reaktör uzmanı olarak bulur. Uranyum yoğunlaştırma programı projeleri yürüten URENCO’da centrifuge system’le ilgili problemlerin birçoğunu çözen Abdülkadir Han, müdürlerine kendisini sevdirir, hızla yükselir ve kendisini nükleer güçle ilgili en gizli projelerin ortasında bulur.

1974′te Pakistan’la Hindistan arasında gerilim iyice yükselmişken Hindistan ilk atom bombası denemesini başarıyla gerçekleştirdiğini duyurunca İslamabad perişan olur. Pakistan devlet başkanı Zülfikar Ali Butto “Gerekirse kuru ot yiyeceğiz, gerekirse ondan bile vazgeçeceğiz ama mutlaka nükleer bombaya kavuşacağız.” diyince Abdülkadir Han, Pakistan devlet başkanı Zülfikar’a Amsterdam’dan mektup yazar. Başkanım, nasıl oldu bilmiyorum ama ben burda bildiğin nükleer silah falan yapacak fikirlerin ortasındayım, isterseniz masanın üstündeki proje, şekil şema taslak müsvedde ne varsa çalıp çarpıp getireyim, Pakistan’da nükleer silah’ın allahını yaparız,  Hindistan falan bi daha uğraşamaz bizimle der.

Devlet başkanının derhal gel çağrısıyla özel misafir olarak havaalanında karşılanan Abdülkadir Pakistan’da kendi adıyla anılan Han Nükleer Araştırma Laboratuarı kurar ve kendisinize sınırsız yetki ve para verilir. Bir süre azimle çalıştıktan sonra 1998′de ilk başarılı nükleer denemesiyle Pakistan nükleer silaha sahip ülkeler masasında yerini almıştır.

Haa bu arada Abdülkadir Han Hollanda’da ortadan kaybolup dünya barışını tehdit edecek gizli bilgi, dosya ve şemaları çalmak suçundan hapis cezası yemiştir. Ama kendisi aynı zamanda Pakistan’ın kurtarıcısı, ulusal kahramanı ve islam dünyasının pek sevdiği bir şahsiyet  olmuştur. İslam dini, nükleer bilgilerin çalınmasıyla ilgili tam olarak ne diyor bilmiyorum ama devletin güvenliği için çalmak suç olmasa gerek diye tahmin ediyorum. Dünyada atom bombasına sahip tek müslüman ülkenin nükleer program mimarı olarak fazladan sevap bile yazılmış olabilir.  Allah muhafaza ilerde Huntington’un medeniyetler çatışması tezi doğru olup dünyada müslümanlar hristiyanlar gruplaşıp birbirlerine girse islam tarafının tek dengeleyici ve caydırıcı etkisi olan atom bombasının babası, islam aleminin kurtarıcısı olmuştur.

Peki hırsız huyundan vazgeçer mi? Abdülkadir Han, lan bu kadar yıl okudum, çalıştım, millet amsterdam’da kızlarla gezip tozarken ben nükleer fizik kitaplarını yalayıp yuttum, ülkemde ulusal kahraman da oldum, heykelimi diktiler, ama nam şöhret de biyere kadar, hem ben getirdim zaten benim hakkımdır diyerekten Pakistan’a ait nükleer program bilgilerini başka ülkelere de pazarlayayım en iyisi demiştir.  Nükleer güçler dengesinde ABD, Rusya, İngiltere gibi ülkelerin yanında dünya bilim tarihine çok fazla katkıları olmayan Pakistan’la birlikte Kuzey Kore gibi fakircağız ülkelerin ne işi var, bunlar nası becermiş derseniz cevap bu adamdır.

Kuzey Kore’den sonra bu işin piyasası iyi, talep çok, sırada bekleyen dolusuyla ülke var, arz da yok, iyiki sayısal tercih yapıp mühendislik okumuşum diyip Sri Lanka’lı yardımcısı aracılığıyla İran ve Irak’la görüşmeleri devam ettirmiş. Hatta Saddam’ın adamlarıyla İstanbul’da görüştüğü söyleniyor. Ancak İtalya’nın Taranto limanına yanaşan Alman bandıralında MI6 ve CIA tarafından 5 sandık içinde Libya’ya teslim edilecek numunelik uranyum santrifüjler bulununca dünyanın en büyük nükleer silah kaçakçılık çetesi çökertilmiş ve tüccar bilimadamımız şebeke lideri olarak yakayı ele vermiş.

Haa tabi bu arada eğer Libya da nükleer ticareti düzgün becerebilmiş olsaydı, Kaddafi de bugün hayatta olcaktı, zira nükleer silahı olmayan ülkeler Irak arkasından bir bir giderken, nükleer silaha sahip ülkelerin yanına yaklaşılmıyor. İlerde yazacağım ‘yeni dünya düzeninde diktatörlere tavsiyeler’ kitabında (kitabı tek nüsha belarusça yazıp Lukaşenko’ya satmayı planlıyorum) diktatörlere hayatta kalmaları için isviçre bankalarındaki kişisel hesaplarındaki bir kaç milyar doları nükleer silaha yatırmalarını önereceğim. Yeni dünya düzeni böyle, nükleer silahın olmadan diktatör olmak zor.

Abdülkadir Han, onlarca paravan şirket aracılığıyla (bu şirketlerden bazıları da Libya’ya mal gönderen Türk şirketi çıktı) dünya uranyum ticaretini elinde tuttuğu anlaşılınca, bir anda devlet sırlarını satan vatan hainine dönüşmüş. Gerçi sattığı devlet sırları da kendisinin çaldığı sırlar değil miydi.. Müşerref ülkeye yaptığı katkılardan dolayı Abdülkadir Han’ı affetmiş ve Han o gün budündür ev hapsinde.

Şimdi benim haddime değil ama 76′sına basmış bu adamın günahı sevabı nasıl hesaplanır? İslam alemine yaptığı katkılardan dolayı muaf mıdır, yoksa dünya barışını tehdit edecek, terörist grupların eline geçme ihtimali olan ve binlerce masum insanın ölümüne yol açacak nükleer silahların mimarı olarak günahı buna mı yazılıyor?

Olaya vatanseverlik gözünden bakıp, makyavelist devlet felsefesiyle yani devletin çıkarının olduğu yerde ahlaki ve dini ölçünün geçerli olmadığı anlayışıyla bakarsak, bu durumda devlet için hırsızlık yapmak devletin çıkarları içinse halk kahramanlığıdır diyebilir miyiz? Bu durumda devlet için yalan söylemek, vatan sağolsun diye adam öldürmek, devletin çıkarları için tecavüz etmek, işkence yapmak, birilerine dışkı yedirmek de vatan görevi mi oluyor?

Bu kadar sorgulamamın nedeni geçenlerde tekel bayinin orda camda  nükleer bomba şeması  olabileceğini düşündüğüm bir müsvedde kağıt çizimi gördüm, herhangi bir günahı olmayıp ulusal kahramanlıktan sayılacaksa çarpıp Tayyip’e mektup yazıp göndereyim diyorum ama bilemedim.

Şurası kesin ki bundan sonra çıkacak olan bir dünya savaşında Türkiye’nin dahil olmama ihtimali yok, zira önümüzden altımızdan, sağımızdan solumuzdan falan etrafımızdan biyerlerden karışacak ortalık. 3 tarafı denizlerle çevrili asya-avrupa arasında köprü görevi gören stratejik öneme sahip ülkemiz de göbeğinde kalacak bu sefer savaşın. İlkindeki gibi almanlar yenildiği için yenilmiş sayılma, ikincisindeki gibi inönü’nün muhteşem kıvraklığıyla yırtıp yanından görünmeden geçme şansımız yok bu sefer. Başrol olmasa bile yardımcı oyuncu rolü çıkacak gibi görünüyor. Temennim filmin kötü karakterinin yanındaki figüran rolünü bize vermemeleri.

Peki savaş nası çıkacak derseniz;  vereceğim cevap başımı biraz öne eğip olanca ciddi tavrımla, gözlerimi kısmış, yavaş ve kısık bir ses tonuyla, “Savaş çoktan başladı bile ancak henüz farkında değiliz” demek olacaktır.

Abi durum bu kadar vahimse ne yapmamızı önerirsin diye sorarsanız da,

Bim’de Nuh’un ankara makarna’lar 2 hafta boyunca 95 Kuruş, nohut 3,95, mercimek 3,05 kaçırmayın bence erzak depolarını şimdiden hazırlayın derim. Haa bir de doğal e vitamini deposu, buğdayın cücüğü olan ruşeym stoklayabilirsiniz, ruşeym açlığınızı hissettirmez, tok tutar, savaş stresini ve yorgunluğunu alır, hastalığa karşı birebir.

(bu yazıda tüketiyici yönlendirme amaçlı gizli reklam tekniği teşebbüsünde bulunulmuş ama pek başarılı olunmamıştır.)

“Saklanmanın Altın Kuralları” ve “10 Adımda 10 Yıl Saklanmanın Püf Noktaları” kitaplarında belirtildiği üzere (boşuna kitapları google’da aratmayın, henüz yayınlamadım:) saklanmanın olmazsa olmazları arasında dikkat çekmeden ara ara yer değiştirebilme kabiliyeti geliyor. Artık teknolojinin geliştiği, yeni meslek dallarının türediği günümüz dünyasında sürekli aynı noktada sabit kalarak saklanmak demode.

Meslek seçimi, bireyin hayatında verdiği en önemli kararlardan biridir. Hayatımızın dönüm noktası olan kariyer planlaması aşamasında, seçeceğimiz mesleğin yeteneklerimiz, ilgi alanlarımız ve kişilik özelliklerimizle uyumlu olmasına dikkat etmeliyiz. Mesela stresli, karanlık ve nemli ortamlarda çalışmaktan hoşlanmıyorsanız mağaralarda dağ gerillalığı bize uygun seçim olmayabilir. Denizler benim hayatımın vazgeçilmezi diyorsanız Somali Korsanlığı’nı tercih edebilir, büyük bir şehirde kalabalık bir ortamda çalışmak istiyorum diyorsanız sol bir örgütün şehir merkezi hücre evi yöneticiliği’ni düşünebilirsiniz.

İsviçre’de Laden kuzenlerinin hatıra fotoğrafındaki öndeki yeşilli genç Usame, doğru bir kariyer planlaması yapmış olsaydı belki de hippiliğin ya da zapatistalığın kişisel özelliklerine daha uygun bir meslek olduğunu farkedecekti.

Kariyerinizi riske atmayın… Sevmediğiniz bir işte 25 yıl boyunca çalışmak istemiyorsanız ya da başarısız olmak istemiyorsanız kariyer danışmanımızdan (ben) randevu alın, kişilik özelliklerinize en uygun, hayatınızın ideal mesleğini bulun…

Yok anı iyi yakalamışım, dinginlikle ışık uyumu iyi olmuş,  kompozisyon iyiymiş, huzur verici ortamda 2 kayık romantik bir çifti anımsatmış, yok kaledeki bayrakla kayıktaki bayrak uyumu  gözünden kaçmamış ama ışığı daha iyi kullanabilirmişim falan falan. Sanatçı çakma olunca sanat eleştirmenleri de çakma oluyor sanırım…

Elime emeğime sağlıklıkmış. Gerçekten biraz daha gaz verseler  sanatçı hissedecektim kendimi. Bırakın ışığı kompozisyonu, sahilde masada oturmuş bira keyfi yaparken canım sıkıldı, masanın üstünde duran makineyi dirseklerimi kaldırmadan aldım elime, otomatik ayarda zaten herşeyi, tuttum kaleye doğru 3-5 defa deklanşöre bastım. Neyin sanatından bahsediyorsunuz. Güzel olan birşey varsa o zaten Tirebolu, ben elimde bilgisayar gibi bir makine var, ışık falan herşeyi kendi ayarlıyor, kaydet tuşuna (Save as) bastım. Bilgisayar otomatik düzelteyim mi dedi, düzelt bakalım dedim. Fotoğrafı bilgisayara yükleme süresi toplam harcadığım efor ve emekten daha fazla.

Abim hiçbir sanata kafası basmayıp hiçbir yeteneği olmayan ama entellektüel, sanatçı kişiliğe bürünmek isteyenlerin kaliteli bir makine ve objektif alıp, ortamlarda fotoğraf çekerekten 3-5 kadraj vs. artislikle kolayca sanatçı gibi takılabileceğini söylemişti. Baleyle ilgilenmek zor küçükken başlamak lazım, müzik tiyatro zor, edebiyat birikim gerektiriyor, çakma fotoğrafçılık ise 2.000 Euro’ya bakar.

Muhtemelen gerçek sanatçılar bu yazıyı okuyup geçerken, ikinci kategorideki çakma fotoğrafçılar yok abi o iş şimdi öyle değil, bi kere bakmakla görmek farkı var, yok iyi kompozisyon kurmak bir sanattır, ışık uyumu ahenk perspektif bakış açısı vs. diye başlıcaklar muhtelemen.. Ben de hadi len dicem, madem sanatçısın otur sendeki hisleriyle birleştirip resmini heykelini yap, öyle bir beste yap ki kendimi o çektiğin karedeki gibi hissedeyim, otur senfonisini yaz…

Yanlış anlaşılmasın fotoğraf sanatçılarına saygım sonsuz, ama sanatçı olmak deklanşöre basmak kadar kolay bişey değil ya. Deklanşöre basmayı biliyosan fotoğrafçı olursun, bir enstrümanı iyi çalıyorsan müzisyen olursun, ne zaman ki farklı birşey yarattın, olmayan kapılar algılar açtın dünya sanat tarihine yeni bir soluk getirdin artık sanat falan diye bahsetmeye başla.. Muhtemelen Tirebolu’daki bu kare milyon tane adam tarafından çekilmiştir. Deklanşöre basma sanatından bahsediyorsanız, süper basıyorum valla..

en kısa zamanda sokakta ağlayan masum çocuk, saksıların arasındaki yavru kedi ve gülümseyen köylü yaşlı teyze resimleri de çekerek kendini sanatçı zannedenlerin çektikleri 4 sanatsal kareyi tamamlayacağım. Kayık resmini arkada fon olmadan (sadece deniz, kayık, güneşin batışı) kızıllık içinde havada bir kuşla yakalayanlar doğrudan bir sonraki seviye olan flu, gizemli görünen karanlık çekimlere geçebiliyormuş diye duydum.

Haa bu arada Tirebolu ne güzel yermiş ya. Tirebolu’yla ilgili yazı yazayım diye fotoğraf yüklemiştim.

Hazırlaması çok basit, çünkü her daim dolapta hazır duruyor zaten kahvaltı, yeri hiç değişmiyor :)

Bunun için tek yapılması gereken alışveriş sonrası zamazingoları dolaba yerleştirirken dolabı açtığın an erişilebilecek şekilde yerleştirmek.. Herşey ulaşılabilir durumda..  Bir de evde dolap kapısını uzun süre açık bırakınca otomatikmen kapat o dolabı diyen bir anne olmaması ve dolaptaki herşeyi streçleyip paketleyerek yerleştirmediği sürece hijyenik olmayacağını düşünen bir kızarkadaş olmaması gerekiyor. (Dolaba koyulan herşeyin kapalı olması ve streçlenmesi gerektiği söylentisini streç mafyasının çıkardığını düşünüyorum)

Kahvaltı yapacağım zaman çayımı kahvemi koyuyorum, ve elime bir çatal alıp dolabı açıp keyfime bakıyorum. Hazırlama derdi yok, masayı sil, bulaşıkları yerleştir derdi yok, üstüne ben gibi sabah geç kaldığı zaman ev içinde aptal aptal dolanıp, dolabın kapağını açıp bir süre aval aval bakıp kapatan biri için çok işlevsel bir kahvaltı..

Denizli’de 300′den fazla adamın sabahın köründe bu saatlerde eski Honaz yolu’nda mavi bez bağlanmış ağacın yanındaki toprak yoldan saptıktan sonra dağın başında bir yerlerde buluşacağı bilgisini alan ben ve ev arkadaşım, 10 saniyelik bir düşünme sürecinden sonra, bu dünyada insanın başına ne gelirse meraktan gelirmiş dürtüsüyle kendimizi Cankurtaran yolunda bulduk.

Mavi bez bağlanmış ağacı bulsak da bu underground organizasyonu bulmamız bir saatten fazla zamanımızı aldı. Yolda bagajına kocaman bir kangal köpek bağlanmış, 6 adamdan oluşan beyaz bir reno toros görünce aracı takip ederek organizasyon muhitine, köpek ve bağırış seslerini takip ederek de boğuşa(!) – terminoloji böyleymiş- ulaştık…

eyes wide shut ritüelini aratmayacak amerros perros vari bir ortam var karşımızda.. bildiğin fight club kurmuşlar. Tek farkı kendileri dövüşecek cesareti bulamadıkları için egolarını aylarca karanlık odada çuvalın içerisinde sopayla dövüp çiğ etle besleyerek canavara dönüştürdükleri iri köpekleriyle tatmin etmeye çalışıyorlar.

ortamdaki tek dişiler köpekler… Yüzlerce adam ve çocuk(!) (Bir çoğu farklı şehirden gelmiş) alakasız bir tepede sabahın köründe yağmur çamur demeden köpeklerin birbirlerini parçalamasını izliyorlar. Daha önce evimden 25 dakikalık bir mesafede kendimi Afganistan’da hissedecek kadar bulunduğum coğrafyaya yabancı olmamıştım…

Kimdir bu adamlar, ne yaparlar, nasıl bir hobidir bu? bunlarla aynı şehirde mi yaşıyoruz? Nasıl haberleşirler, nasıl organize olup dağın başında buluşurlar?

Gezimiz yaklaşık 10 dakika sürdü… 10 dakikada Türkiye’den çıktım, bambaşka ülkelere gidip geri döndüm..

amatör kamerayla çekilmiş, kısa ama hoş olmayan bir video için buraya tıklayabilirsiniz.

(Bu arada nasıl bu kadar rahat organizasyonlar yapılabilir diye sorup soruşturduğumda jandarmanın sadece mevzuda para, bahis, kumar dönmesi durumunda olaya müdahale ettiğini, onda da organizatörlere hayvanları koruma kanunu gereği 250 TL idari para cezası verildiğini öğrenmiş oldum)

Son zamanlarda medyada çok gündeme gelen ‘orantısız güç kullanımı’  da sivil toplum lügatında yer alan kavramlardan birisi. Nedir bu orantısız güç meselesi derseniz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 2. maddesinin 2. fıkrasında birşeyler yazmışlar. Ama oturup sözleşme mi okuyacağım bana akılda kalacak şekilde bir kaç pratik örnek ver derseniz:

‘Yumurta atanın kafasına(!) gaz bombası atarak karşılık vermeye

ya da velespitiyle tek başına gezintiye çıkmış şortlu veletin karşısına kahveye haber salıp mahalleden 100 tane izbandut gibi adam toplayıp çıkmaya orantısız güç denir.’

(beyaz sarayın önü, önde fildişi sahilleri, arkada ırak, iran yanda da israil protestoları var, harbiden 1 tane bisikletli polis vardı bu arada ortalıkta)

Filed under: sivil toplumcu ukeladir ]]> http://sivilceyiz.wordpress.com/2011/05/14/orantisiz-guc-kullanimi-beyaz-saray-onundeki-soka/feed/ 0 Gokhan Kilinc Orantısız Güç Kullanımı http://sivilceyiz.wordpress.com/2011/04/27/suriye-halep-murat-alemdar-polat-kurtlar-vadisi/ http://sivilceyiz.wordpress.com/2011/04/27/suriye-halep-murat-alemdar-polat-kurtlar-vadisi/#comments Wed, 27 Apr 2011 17:40:04 +0000 Gokhan Kilinc http://sivilceyiz.wordpress.com/?p=605 ]]> Yeni yetme metalci olduğum ve ingilizceyi yeni söktüğüm zamanlarda bi Alman gördüğümde muhabbeti 2. dakkada Rammstein’a, isveçli gördüğüm zaman Tiamat’a getirirdim. Karşıdaki anlam veremez bir şekilde bilmiyorum gibi baktığında şaşırır, küçümseyici ve alaycı bir tavırla kendi memleketinin grubunu nası bilmezsin modunda bir yüz ifadesi takınırdım. Bu ifadenin aynısını daha geçenlerde How I Met Your Mother’ı izlemedim bilmiyorum diyen bir Amerikalıya da yapmışlığım var. Nası bilmezsin ya amerikan dizisi bu.. cahil misin nesin barney var hani takım elbise giyip kız tavlıyo hani legendary hehhe? he? ?

İşte takındığım bu yüz ifadesinin aynısını Halep’te bir çok Suriyeli’den birebir yaşayınca, Türkiye’de Amerikalıyım diyen birinin karşısındakilerin rambo hehhe, acı yok rocky, kara şimşek hehhe diyip gülüp onay bekleme hissiyle heycanla gözünün içine baktığında ne hissettiğini baya iyi anladım…

- Nerelisin?
- Türkiye’den geliyorum…
- Heeuee Murat Alemdar Hehhee nasi memati he?
- Kurtlar Vadisi’nden bahsediyorsun sanırım ama izlemedim, bilmiyorum
- ?!?’^+#!??

Baktım olmıcak, muhabbet ilerlemiyor, ben de verdim coşkuyu, nerelisin dediklerinde murat alemdar diye bağırıyorum, herkesin gözünde bi parlama bir gülümseme.. dizinin yeni bölümünde şöyle olcak böyle oldu diye atıp tutmaya başladım.. Sonradan da Murat Alemdar’ın Polat olduğunu farkettim. Bunların dilinde P harfi olmadığı için Murat diye çevirmişler.

Burası Halep’te bir kahve. Halep’te şehir merkezinde fransız ekolünden kalma çok sayıda küçük, güzel mimari tiyatro binaları var. Tabi tiyatro kalmamış şehirde, bunlar da boş boş kalcak değil, sahne kısmına bir TV, 3-5 masa sandalye atınca kahveye dönüşmüş. Kurtlar Vadisi başladığında tüm şehir sokakları boşalıyor, sinema düzeni full çekiyor bu kahveler…